Geplaatst in Hardlopen, Lange afstand, Trail, Trailrunning, Uncategorized

Bergrace trailrun Lunteren

Afgelopen zondag was het dan zover, trailrun nr 2! En nu 14km op de Bergrace trailrun Lunteren. Over de Goudsberg en het Wekeromse zand.

Volgens de weersvoorspelling zou tussen 10 en 12 uur nog een behoorlijke buienlijn overkomen en het daarna droog blijven. De start voor de diverse afstanden was tussen 11:00-11:34 uur dus we hadden allemaal een natte start. De 8km had de ergste bui zo vlak voor het Wekeromse zand, voor de rest viel het nog mee omdat wij direct het bos in gingen. Maar dat het nat was, was zeker.

Dat was ook goed te merken aan het terrein, wat een modder! We begonnen onderaan een helling met meteen een klim omhoog en daarna was het een paar km alleen maar op en af, over hellingen die door de regen echt nat en glad waren geworden. En dat leverde dus ook filevorming op, ja echt dat kan ook in het bos 😀 We hebben op een gegeven moment werkelijk waar een paar minuten stilgestaan. Er werd al ‘Koffietijd!’ geroepen. Ik had in ieder geval tijd genoeg om mijn telefoon uit mijn heuptasje en plastic zakje te halen voor een paar kiekjes!

Gelukkig had ik zelf niet zo heel veel last van de gladheid. Fijne trailschoenen met meer profiel (ja toch gekozen voor de Salomon Speedcross3 en niet mijn standaard Nike Terra Kigers) en inmiddels opgedane behendigheid tijdens de cursussen, Stuwwaltrail  en eigen trainingen hielpen hier zeker. Enige wat eronder te lijden had was nog steeds mijn hartslag. Het is nog steeds best frustrerend als je benen het omhoog gaan prima aankunnen, maar je hartslag hard stijgt en je daardoor buiten adem begint te raken. Dat wil ik niet en dus moet ik dan terug in tempo, wat niks anders betekent dan wandelen in plaats van hardlopen. Gelukkig waren er meer die af en toe wandelend omhoog gingen.

Een nogal technische eerste paar kilometers dus en ik hoorde af en toe wat ‘gemopper’ over enkels en knieën langskomen. Door de gladde en schuin aflopende paden en natuurlijk het omhoog klauteren en omlaag rennen en glijden. Omlaag gaat mij best makkelijk af, zoals nu een ‘blij dat ik glij’ idee, maar als je in een soort van treintje loopt en je voorgangers gaan voetje voor voetje naar beneden haal je daar je winst ook niet. Maar, geen frustraties, het is niet anders en we komen er uiteindelijk wel!

Na een tijdje randjes lopen om de modder en plassen heen en laag hangende takken ontwijken kwamen we op bredere paden, maar niet minder modderig. Tja en als je dan toch al vieze en natte voeten hebt ga je ook maar geen extra meters meer maken maar vol door de plassen en bagger heen. Dag fris gekleurde schoenen.

Maar wat een lol heb je dan! Als een klein kind heerlijk door de modder en plassen banjeren. Serieus, als je eenmaal over je ‘Ik word vies en oh natte voeten’vrees heen bent is het eigenlijk gewoon heel erg leuk, dat aanmodderen. (Oké, de modder zat tot aan mijn knieën en tot diep onder mijn teennagels, maar het mag de pret niet drukken 😉 )

Daarna kwam het zand en het was met recht veel zand. Hier was het juist een geluk dat er zoveel regen was gevallen, want het zand was eigenlijk heel goed te doen. En met al mijn voorgangers over de verschillende afstanden ook al best mooi aangestampt. Ja dat achteraan lopen is in de modder een nadeel, maar op het zand een voordeel. Dus dat ging lekker. En genieten, want was was het mooi! Even gestopt voor wat plaatjes..

Daarna aan de praat geraakt met een andere deelneemster die altijd op de weg had gelopen en nu aan het trailen was begonnen. Een enerysnoepje en wat drinken gedeeld (ja ik ben van alles voorzien) en zo een paar km samen op gerend. Wat een gaaf kronkelpad zo over een wal heen, dit ging ook weer op en af maar dit keer niet nat of modderig. En zo gaan de km voorbij. En ook leuk als je dan nog wat mensen aan het inhalen bent, mannen zelfs haha! Tot je op een gegeven moment de speakers van het startpunt weer hoort en weet dat je in de buurt bent. Oké, nog ruim 2km in dit geval maar dat is best in de buurt. En als je dan denkt dat je er bent weet de organisatie er op het laatste stukje nog een aantal klimmetjes en afdalingen in te proppen. Met dan ineens na een bochtje omhoog een fotograaf 😀

11938130-CFBC4A3683179AF1D810
Nog steeds blij na 13km

En toen kwam daar de finish! Die was onderaan dezelfde helling waar ook de start was, dus nog even vol gas omlaag. Was ook meteen mijn max snelheid van de hele run 😛  En heel leuk, Floor en Ilonka die ik ken van de endurance en hier de 8km liepen, stonden me op te wachten!  Ook Marlies die ik had ontmoet tijdens de clinic hier was er.


En dan ga je naar huis met een heel voldaan gevoel en dit:

On to the next!

Voor nog wat meer sfeerplaatjes kan ik verwijzen naar de foto’s van Bas van Binnendijk

Advertenties
Geplaatst in Endurance, Hardlopen, Lange afstand, Paardrijden, Trail, Trailrunning

De laatste voorbereidingen..

Morgen start ik op de Bergrace trailrun te Lunteren 14km. En nu ik zo op de bank zit, bedenkend wat ik morgen mee moet nemen, realiseer ik me hoe ‘makkelijk’ dat trailrunnen eigenlijk is ten opzichte van een endurancewedstrijd te paard.

Als ik met Bliksem naar een wedstrijd ga is het een heel georganiseer. Ruim van te voren een bus huren aangezien ik zelf geen auto meer heb die een trailer mag trekken. Grooms regelen gebeurt zelfs nog verder van te voren. Vaak moeten er 1 of meerdere vrije dagen worden opgenomen namelijk. In de week voor de wedstrijd alle spullen weer bij elkaar zoeken en zoveel mogelijk alvast in de trailer zetten zodat een deel op de dag dat ik de bus ophaal zo overgezet kan worden. Dus heen en weer rijden tussen garage en stal. Lijst afvinken met wat ik zeker niet mag vergeten, alleen vergeet ik de lijst zelf nog wel eens… En aangezien ik dicht naar een wedstrijd toe meestal wat zenuwachtig word is dat eigenlijk niet zo handig. Want als ik zenuwachtig word denk ik niet meer zo logisch na en word ik extra traag in mijn handelen.

Voer, dekens, emmers, nog meer dekens, zadel, hoofdstel, mijn eigen kleding, tassen vol eten, enz, enz. Lijkt soms wel of we een week weg gaan. En dan de dag voor de wedstrijd, of soms zelfs 2 dagen voor de wedstrijd al naar de locatie toe, alles in orde brengen en dan daadwerkelijk de wedstrijd rijden. En natuurlijk een heel team mensen bij je dat helpt bij het verzorgen van mijn paard en mij. Dag erna mogen we weer naar huis en alles uitpakken en ordenen. Dat betekent in mijn geval dat alles in de trailer gedumpt wordt en er vervolgens een paar weken, of maanden, in staat. Nou staat het prima hoor, daar in de trailer. Maar het is soms even onhandig als je naarstig naar iets op zoek bent en dat dus gewoon nog in de trailer ligt.

11107742_826367467412732_4965420970321654759_n
Met paard op wedstrijd is een hele organisatie

Nee dan vandaag. Morgen 14km rennen bij Lunteren en het Wekeromse zand. Mijn voorbereiding bestond vandaag uit gezellig bij Ilian van Life & Leaves op de koffie gaan om vanaf de VIPbank de deelnemers van Ride & Run vanaf Outdoor Gelderland langs te zien komen 😀 Daarna boodschapjes gedaan, want we moeten wel pasta eten vanavond en wat lekkere hapjes voor morgen inslaan. Daarna thuis nog 2 uurtjes op de bank geslapen (ietwat te druk op werk geweest de laatste weken) en paard opgezocht om te voeren en een knuffel te brengen.

En nu? Bord pasta weggewerkt en ondertussen bedacht wat ik morgen aantrek. Nou ja, eigenlijk weet ik het zo ongeveer en morgenochtend beslis ik definitief 😉 Hoef verder alleen wat benodigdheden klaar te leggen en mee te nemen zoals mijn rugzakje, banaan, snoepjes, broodje, drinken en wat extra kleding. Morgen op tijd op, lekker ontbijten en dan alleen in mijn eigen auto hoeven te stappen om mezelf naar Lunteren te brengen. Zo simpel.

Het voelt bijna als een luxe. Zo weinig energie hoeven te verdoen aan de voorbereidingen. Ik vind het niet erg hoor, vergis je niet. Ik vind endurancerijden met mijn paard nog steeds geweldig! Maar de kosten en tijdsinspanning zijn zoveel groter en hoger dan bij trailrunnen. Best wel relaxed, dat trailrunnen 🙂