Geplaatst in Endurance, Hardlopen, Lange afstand, Paardrijden, Trail, Trailrunning

De laatste voorbereidingen..

Morgen start ik op de Bergrace trailrun te Lunteren 14km. En nu ik zo op de bank zit, bedenkend wat ik morgen mee moet nemen, realiseer ik me hoe ‘makkelijk’ dat trailrunnen eigenlijk is ten opzichte van een endurancewedstrijd te paard.

Als ik met Bliksem naar een wedstrijd ga is het een heel georganiseer. Ruim van te voren een bus huren aangezien ik zelf geen auto meer heb die een trailer mag trekken. Grooms regelen gebeurt zelfs nog verder van te voren. Vaak moeten er 1 of meerdere vrije dagen worden opgenomen namelijk. In de week voor de wedstrijd alle spullen weer bij elkaar zoeken en zoveel mogelijk alvast in de trailer zetten zodat een deel op de dag dat ik de bus ophaal zo overgezet kan worden. Dus heen en weer rijden tussen garage en stal. Lijst afvinken met wat ik zeker niet mag vergeten, alleen vergeet ik de lijst zelf nog wel eens… En aangezien ik dicht naar een wedstrijd toe meestal wat zenuwachtig word is dat eigenlijk niet zo handig. Want als ik zenuwachtig word denk ik niet meer zo logisch na en word ik extra traag in mijn handelen.

Voer, dekens, emmers, nog meer dekens, zadel, hoofdstel, mijn eigen kleding, tassen vol eten, enz, enz. Lijkt soms wel of we een week weg gaan. En dan de dag voor de wedstrijd, of soms zelfs 2 dagen voor de wedstrijd al naar de locatie toe, alles in orde brengen en dan daadwerkelijk de wedstrijd rijden. En natuurlijk een heel team mensen bij je dat helpt bij het verzorgen van mijn paard en mij. Dag erna mogen we weer naar huis en alles uitpakken en ordenen. Dat betekent in mijn geval dat alles in de trailer gedumpt wordt en er vervolgens een paar weken, of maanden, in staat. Nou staat het prima hoor, daar in de trailer. Maar het is soms even onhandig als je naarstig naar iets op zoek bent en dat dus gewoon nog in de trailer ligt.

11107742_826367467412732_4965420970321654759_n
Met paard op wedstrijd is een hele organisatie

Nee dan vandaag. Morgen 14km rennen bij Lunteren en het Wekeromse zand. Mijn voorbereiding bestond vandaag uit gezellig bij Ilian van Life & Leaves op de koffie gaan om vanaf de VIPbank de deelnemers van Ride & Run vanaf Outdoor Gelderland langs te zien komen 😀 Daarna boodschapjes gedaan, want we moeten wel pasta eten vanavond en wat lekkere hapjes voor morgen inslaan. Daarna thuis nog 2 uurtjes op de bank geslapen (ietwat te druk op werk geweest de laatste weken) en paard opgezocht om te voeren en een knuffel te brengen.

En nu? Bord pasta weggewerkt en ondertussen bedacht wat ik morgen aantrek. Nou ja, eigenlijk weet ik het zo ongeveer en morgenochtend beslis ik definitief 😉 Hoef verder alleen wat benodigdheden klaar te leggen en mee te nemen zoals mijn rugzakje, banaan, snoepjes, broodje, drinken en wat extra kleding. Morgen op tijd op, lekker ontbijten en dan alleen in mijn eigen auto hoeven te stappen om mezelf naar Lunteren te brengen. Zo simpel.

Het voelt bijna als een luxe. Zo weinig energie hoeven te verdoen aan de voorbereidingen. Ik vind het niet erg hoor, vergis je niet. Ik vind endurancerijden met mijn paard nog steeds geweldig! Maar de kosten en tijdsinspanning zijn zoveel groter en hoger dan bij trailrunnen. Best wel relaxed, dat trailrunnen 🙂

Advertenties
Geplaatst in Endurance, Lange afstand, Paardrijden, Uncategorized

160km te paard, op 1 dag

Er zijn al een paar blogs over trailrunnen langsgekomen, maar nog geen over het endurancerijden. Daar werd het dus wel eens tijd voor. Laat ik dan ook maar meteen bij de maximale dagafstand beginnen, de 160km! Om specifiek te zijn, Endurance Ermelo, een internationale wedstrijd die op 14 mei jl plaatsvond.

Deze 160km wedstrijd was niet onze eerste en hopelijk ook nog niet onze laatste 160er, maar deze afstand rij je niet zomaar even. De vorige die Bliksem en ik reden was alweer in 2013 en dat was wel een hele mooie waar alles klopte. Na die tijd is er een hoop gebeurd waardoor het paardrijden zijn glans had verloren voor mij en ik met tegenzin ‘moest’ trainen. En dat ging niet meer. Dus ik reed soms weken niet, arme Bliksem. Maar ik wilde ‘ont’moeten. Pas weer rijden als ik zin had. En dat heeft soms tijd nodig.

De zin kwam langzaamaan terug en na vorig jaar een 3 daagse van 150km te hebben gereden en een 120km CEI ook in Ermelo wilde ik dit jaar maar weer eens proberen die 160km goed te volbrengen. Een keuze waarvan ik mezelf regelmatig zou afvragen welke vlaag van verstandsverbijstering ik op dat moment had 😀 Maar door het trailrunnen genoot ik ook zoveel meer van de trainingen met Bliksem dat ik het er wel op wilde wagen.

Het voortraject liep heel anders dan gepland, dat gebeurt wel eens.. Ik zou in de opbouw een paar kortere wedstrijden starten. De eerste viel af omdat Bliksem zichzelf had geblesseerd in de wei tijdens 1 van zijn sprint- en draaiacties. De 2e gingen we ook niet van start dus dan maar meteen voor de 160km. Niet met de meest optimale voorbereiding in mijn ogen, maar we hoefden dan ook niet te winnen.

In Ermelo had ik weer een fijn groomteam, 5 personen in totaal. Marije, Jorie, Carolien, Denise en Michelle. Deze ‘grooms’ zorgen ervoor dat we onderweg water aangeboden krijgen, zowel om paard te koelen als om hem te laten drinken. En voor mij vooral ook voor de mentale ondersteuning. En in de vetgate (keuringslocatie voor de paarden en rustpunt) helpen ze afzadelen, koelen en verzorgen. Het kan ook echt wel met minder mensen, maar 160km is een lange dag dus dan is het fijn als je een wat groter team hebt.

We gingen om 05:00 uur rustig van start, iets wat Bliksem altijd wil bediscussiëren. Hij loopt het liefst meteen met 20km/h, maar zo’n 15km/h vond ik prima om mee te beginnen. Zeker omdat het nog een lange dag ging worden en ik hem niet zo intensief getraind had als andere jaren. Een Duits-Griekse mededeelneemster was het daar wel mee eens en de eerste ronde reden we gezellig samen op. Vanaf de 1e vetgate reden we wel alleen. Dus 5 van de 6 rondes waren het alleen Blik en ik en onze grooms. Op zich heb ik daar niet veel moeite mee. Bliksem is dan normaal gesproken relaxter dan in een groepje en hij loopt toch wel door en zelf kan ik er ook prima mee leven. Tot de pijntjes komen dan, want dan heb je niet zoveel afleiding meer. En die kwamen..

Vorig jaar had ik last van draaiende chaps, mijn beenbeschermers zeg maar, en wist ik de laatste paar rondes niet meer hoe ik in het zadel moest zitten. Mijn kuiten en linkerknie werkten toen vanaf 90km ongeveer niet meer mee en daar heb ik nog weken last van gehad. Nu reed ik met mijn oude vertrouwde chaps, maar door de regen en het zweet gingen ze lubberen en daardoor ook draaien. Dus na een paar rondes werd het een aan-uit-verhaal. Aan in de vetgate (en schone droge sokken en schoenen) en onderweg als ze teveel draaiden weer uit. Maar die kuiten gingen dus wel alweer zeer doen en mijn schenen ook doordat de chaps er zo aan trokken tijdens het draaien. De rest dus maar zonder gereden, maar dan voel je wel steeds de rand van het zadel in je kuiten duwen.

Ook had ik voor het eerst na vertrek uit 1e, 2e en 3e vetgate dat ik erg misselijk werd. Iets verkeerds gegeten of gedronken? Spanning? Ik weet het niet, misschien dat broodje vruchtenhagel dat toch te zoet was. Normaal eet ik vooral bananen en een broodje kaas/hagelslag en mueslirepen. Thee moet geen probleem zijn en ook mijn vertrouwde flesjes Aquarius niet. Gelukkig ging dat weer beter nadat de dag vorderde.

Helaas werkte het weer ook echt niet mee. Fikse regen en ook hagelbuien kwamen gedurende de dag over. Vlak na vertrek de 5e ronde in moest ik de hei op en precies voordat ik die opdraaide barstte het in alle hevigheid los. Nu doorrijden was niet verantwoord dus we hebben een tijdje staan schuilen onder een boom. Helaas gaat dat wel van je rijtijd af, maar die hagel ging ik ons niet aandoen.

Bliksem? Die liep en at en rustte, die deed het eigenlijk weer zoals het hoort. Wat fijn als je merkt dat je paard steeds meer ervaring en routine krijgt. Af en toe discussie over tempo, maar verder niets te klagen!

De laatste ronde hebben we weer afwisselend gegaloppeerd en gestapt, draven vonden mijn kuiten het minst prettig en gelukkig vond Bliksem dat ook wel prima. Stappen doe ik normaal nooit tijdens een wedstrijd, maar je maakt zo je uitzonderingen. To finish is to win is het motto van deze uithoudingsdiscipline en daar hield ik me maar aan vast. Goed binnenkomen is nog altijd beter dan de finish helemaal niet halen. En zo kwamen we om 20:09:50 uur over de finish. De nakeuring is dan nog erg spannend, want zelfs hier kan je paard nog afgekeurd worden en dan heb je 160km voor niets gereden. Maar gelukkig alles prima en mochten we onze 4e 160km wedstrijd op onze naam erbij schrijven. Wat een super paard!

Oja enne, inmiddels 2 paar nieuwe chaps aangeschaft om goed te testen welke voor de volgende wedstrijden mee mogen.. 3 maal is scheepsrecht?

Foto’s met dank aan: Ruud Overes, Marije v Beek en Ankie Weeber

Geplaatst in Endurance, Paardrijden, Uncategorized

10 jaar samen

Gisteren werd Bliksem 14 jaar en dan ga je terugkijken… 18 mei 2006 kocht ik een jonge, nog groene Arabier. Niet letterlijk groen (al is hij dat later wel eens geweest, gestreepte versie zelfs), maar groen als in onbeleerd. Of ook wel: niet zadel- en ruitermak zoals we dat noemen. Het was Bliksem, of officieel Lightning Rose QA. Crabbet gefokt, dat is de Engelse tak van de Arabische paardenfokkerij.

Deze Bliksem, die in de 10 jaar die volgen zijn naam regelmatig eer aan doet, is bestemd voor de endurance. Lange afstandsritten te paard, tot wel 160km op 1 dag. Of we zover gaan komen weet ik dan nog niet, ben op dat moment zelf nog niet verder gekomen dan klasse II op paarden van anderen (afstanden tot 80km), maar je weet natuurlijk nooit wat de toekomst brengt.

Nou, Bliksem dus. Een harige puber 🙂 Gevonden bij Quest Arabians Later door mij met onderschrift: Lompe ADHDer met kort termijn geheugen. Ik ga een paar keer kijken voor ik de knoop doorhak en 18 mei 2006 komt hij mijn kant op. Rustig eerst wandelen aan de hand in het bos, inrijden en langzaam de eerste kilometers maken. Om na de winter te gaan starten met het eerste wedstrijdseizoen.

Een lijst met wat we allemaal aan wedstrijden gereden hebben zal ik nog wel eens plaatsen onder het kopje endurance, maar nu wordt het anders zo’n lang verhaal. Daar hebben jullie helemaal geen zin in, toch? Wel kan ik zeggen dat het niet altijd even soepel ging. Iets met een gebroken schoft (5 werveluitsteeksels om precies te zijn) en de vraag of het ooit nog wel goed zou komen, kamikaze-acties in de wei met natuurkundig onmogelijke acties en daardoor konden we regelmatig langs bij de kliniek voor Teun Sterk van DAP Bodegraven, kregen we de fysiotherapeut/osteopaat Els Bach op bezoek of Marijke ( Marijke Böinck, Holistisch therapeute )

Ondanks al die Bliksemacties, ja ja woordspelingen leent zijn naam zich uitstekend voor, gingen we gestaag door de klasses heen en inmiddels hebben we bijna 3000 wedstrijdkm gereden samen. Daarvan in de hoogste categorie (klasse IV) 4x 160km, 4x 120km, 1x 3x70km en verder heel veel kortere afstanden. En tussen 2007 en heden zijn we ooit 1x afgekeurd. Dat was Kootwijk april 2010. Sindsdien nooit meer, en dus ook nog nooit op de internationale wedstrijden, de CEI’s. En daar ben ik behoorlijk trots op, juist omdat er thuis genoeg werk aan hem is.

Daarnaast trainingsvakanties in de Eifel en Ardennen, rijden op het strand, meedoen aan de Arabissimo van het Arabisch Volbloedpaarden Stamboek, clinics, en vele, vele kilometers over de Veluwe. Zowel met anderen als alleen. En altijd lol die knol. En ik met hem. Wat een fanatiek en werklustig paard.
Oké, en een beetje gek, of ADHD, hoe je het noemen wil..

Gisteren werd hij dus 14 jaar, hij is nl geboren op 13-06-2002. In de bloei van zijn leven heet dat. Nou daar genieten we dan ook van. We zijn halverwege dit wedstrijdseizoen en we gaan kijken wat de toekomst ons nog brengt. Ik hoop vooral nog veel lol en genieten samen. Zolang hij het leuk vindt om te lopen doen we dat maar. Dat werd nog wel eens tegen me gebruikt in het verleden, maar het gaat steeds beter. En tijdens een 120 of 160km wedstrijd heb ik ook wel eens wat wat minder lol in het gebeuren dan hij. Tja, iemand moet de zwakke schakel zijn toch? Ik geniet er in ieder geval weer van als ik zie hoe graag hij loopt. Die lol is namelijk een tijdje weggeweest, maar gelukkig heb ik dat weer terug gevonden. Op naar de komende 10 jaar, of eigenlijk 14, of meer!

060615_141
Ermelo 2015, CEI2* 120km

 

Geplaatst in Endurance, Trailrunning, Uncategorized

Welkom op mijn blog!

Welkom op mijn website en blog, Powered by Lightning

Op deze site deel ik mijn ervaringen in zowel het endurance rijden met mijn paard als het trailrunnen op mijn eigen 2 benen. 2 sporten waar ik veel plezier aan beleef en energie uithaal.

Het zal gaan over trainingen, wedstrijden, gebruikerservaringen van materialen en meer.

13151763_993133497402794_2644076757525498643_n

De naam Powered by Lightning is afgeleid van mijn paard, Lightning Rose QA en de energiebal die hij is.